93M Nereden Kalkıyor? Bir Yolculuk ve Bekleyişin Hikayesi
Kayseri’nin sabahlarına, o ince soğuk rüzgarına, kışın dondurucu, yazın bunaltıcı sıcaklarına aşina oldum. Ama ben, her sabah güne başlamadan önce, aynı durakta beklerken, 93M’nin nereden kalkacağını öğrenmeye çalışırken, bir de ruhumun ne kadar soğuduğunu fark ettim. Bir zamanlar hayatın akışında hep yönsüz, belirsiz bir şekilde sürüklenirken, işte o durakta, 93M’nin gelip geçmesiyle bir şeyler değişmeye başladı.
Bir Durakta Geçen Zaman
Her sabah, aynı saatte, aynı durakta buluyorum kendimi. Birçok insan gibi, sabahın erken saatlerinde işe yetişmeye çalışan, gözleri uykulu, başı önde yürüyen insanlardan biri oluyorum. Yolda yürürken hep aynı şeyleri düşünürüm; işler, ev, gelecek, eski dostlar… Ama ne zaman ki o otobüs durağının önüne gelir, içimi bir huzursuzluk sarar. 93M, hangi duraktan kalkıyor? Bu kadar basit bir soru, neden bu kadar içimi kemiriyor?
Bir sabah, hava soğuk ama güneş yeni doğuyor. Ellerim cebimde, bir sigara yakıyorum. Hayatımda çoğu şeyi kaçırdım gibi hissediyorum; kararlar, fırsatlar, insanlar… Bu yüzden mi her sabah aynı otobüs durağında bekliyorum? 93M, Kayseri’nin harabe olmuş köylerine, mahallelerine, en uzak köşe bucaklarına giden bir yolculuğun başlangıcı. Ve bir sabah, otobüs gelmek üzereyken, birden kalbim hızla çarpmaya başlıyor. Hani, uçak kalkarken duyduğun o heyecan vardır ya, işte tam o an gibi… Belki de sadece her sabah beklediğim şeyin biraz olsun farklı olmasını istiyorum. Bir değişim, bir hareket.
Hayal Kırıklıkları ve Yeni Umutlar
Ama o gün, yine gelmiyor. 93M, 10 dakika geçiyor, sonra 20. Sadece orada duruyoruz, kimse bir şey söylemiyor. Sadece gözlerimiz yolda, otobüsün gelmesini bekliyoruz. Hani beklemek bir işkenceye dönüşür ya, bir anlamı olmadığı hissine kapılırsınız. İşte o an, bir hayal kırıklığı, derin bir boşluk içinde buluyorum kendimi. Her gün hep aynı şeyler… Ama bir umut ışığı var mı? Belki 93M, bir gün doğru zamanda kalkacaktır.
O gün, 93M bir türlü gelmedi. Ama o boşlukta, o bekleyişte, kendimi daha farklı bir şekilde gördüm. İnsanlar sırayla gitti, ben kaldım. Birkaç yeni umutla. “Bu sabah belki bir şeyler değişir,” dedim içimden. “Belki bir şeyler daha doğru gider.” Çünkü sabahın ilk ışıklarıyla başlamak, yalnızca otobüsün değil, belki de hayatın hareketine tanıklık etmek gibi bir şey. “93M nereden kalkıyor?” sorusuna verdiğim yanıttan daha önemli olan, içimdeki belirsizliğe katlanabilme gücüdür belki de.
93M ve Yolda Gidenler
Bir gün sonunda, 93M’nin kalktığı yeri öğrendim. Otobüs durağını hiç fark etmedim, ama o gün fark ettim: her şey beklemeye değerdi. Çünkü 93M, sadece bir otobüs hattı değil, bana bir yolculuk, bir hikaye anlatıyordu. Yolda giden insanlar, o kalabalıkta kaybolanlar, birer parça gibiydi. Ben, o otobüsle gitmesem de, o yolu biraz daha derinden hissettim. Gözlerimdeki belirsizlik yavaşça kayboldu.
Her sabah farklı bir duyguyla, farklı bir ruh haliyle geliyorum o durakta, bazen beklemek daha değerli. Çünkü hayat, 93M’nin her an kalkmadığı gibi, bazen de en çok beklediğimiz şeyin bize gelmesi için doğru zamanı bulmamız gerekir. Bazen o kadar hayal kırıklığı yaşarız ki, bir gün her şeyin değişeceğini unutabiliriz. Ama ben, her sabah 93M’yi beklerken, bir gün daha iyi olacağını düşünüyorum. Yaşadığımız anlar, belki de her şeyin başlamak için mükemmel bir zaman olduğunun bir hatırlatmasıdır. Çünkü beklemek, aslında bir anın değerini daha çok hissetmektir.
Sonuçta 93M Nereden Kalkıyor?
93M’nin kalktığı yeri öğrendim. Ama bu sorunun gerçekteki cevabı, her gün biraz daha değişiyor. O otobüsün kalkış yeri, sadece bir fiziksel bir nokta değil, hayatın bir parçası. Otobüs, belki de her şeyin doğru zamanında, doğru noktada buluştuğu yerdir. Beklemek, kaybolan bir şey değil, keşfetmeye değer bir şeydir. Çünkü belki de 93M’nin kalktığı yer, içimde bir yerlerde başlıyor. Bir gün doğru zamanda, doğru yerde olacağız ve belki o zaman 93M, hepimizin istediği yeri, hayal ettiğimiz yeri bulacak. Ama o ana kadar, biraz beklemek gerek…